NANCY /FRANCJA/

Gwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywna
 
Nancy (niem. Nanzig) – miasto we wschodniej Francji, nad rzeką Meurthe i Kanałem Marna-Ren. Znajdują tu się obiekty związane z królem Polski Stanisławem Leszczyńskim, w tym dawne miejsce jego spoczynku oraz Plac Stanisława, wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO.
nancy_2.jpg
Miasto zostało założone w XI w. przez księcia lotaryńskiego Gerarda. W 1477 miała tu miejsce bitwa lotaryńsko-burgundzka. Na pocz. XVI w. wzniesiono tu pałac książęcy. Nancy było stolicą Księstwa Lotaryngii. W latach 1737–1766 ostatnim księciem Lotaryngii był król Polski Stanisław Leszczyński, który po wygnaniu z kraju osiadł razem ze swoją żoną Katarzyną Opalińską na stałe w Nancy. Za jego sprawą powstały m.in. barokowy Kościół Notre-Dame de Bon Secours i Plac Stanisława, na którym w 1831 w uznaniu jego zasług odsłonięto jego pomnik. W 1750 król rozpoczął gromadzenie zbiorów bibliotecznych, zapoczątkowując historię biblioteki miejskiej w Nancy. Od 1766 Nancy stanowiło bezpośrednio część Francji, a w latach 1790-1871 było stolicą departamentu Meurthe. Od 1833 w Nancy mieszkał powstaniec listopadowy Marcin Rojewski, pracując tu jako nauczyciel Szkoły Polskiej i prowadząc działalność charytatywną. W połowie XIX w. otwarto stację kolejową Gare de Nancy-Ville.
W 1983 Plac Stanisława (Place Stanislas) wraz z sąsiednimi placami Place de la Carrière oraz Place d’Alliance został zapisany na liście światowego dziedzictwa UNESCO, ze względu na nowatorskie i nie spotykane nigdzie indziej jak na owe czasy rozwiązania architektoniczne.
Plac Stanisława – największy plac francuskiego miasta Nancy. Został zaprojektowany i wykonany w latach 1752–1755 przez Emmanuela Héré. Inicjatorem budowy był dawny król Polski, ówczesny książę Lotaryngii i Baru – Stanisław Leszczyński. Cały projekt zakładał połączenie starego miasta z nowym, wybudowanym za czasów księcia Karola III Wielkiego. Na środku placu stał pomnik króla Ludwika XV (zięcia Leszczyńskiego), usunięty przez rewolucjonistów. W 1831 w tym miejscu stanęła statua Stanisława Leszczyńskiego. Plac Stanisława jest długi na 125 i szeroki na 106 metrów. Do głównych obiektów architektonicznych na placu zalicza się: Hôtel de Ville (ratusz miejski), budynek opery i teatru, Muzeum Sztuk Pięknych, łuk triumfalny, fontanny Amfitryty i Neptuna, pomnik Stanisława Leszczyńskiego.
Stanisław Bogusław Leszczyński herbu Wieniawa (ur. 20 października 1677 we Lwowie, zm. 23 lutego 1766 w Lunéville) – król Polski w latach 1704–1709 i 1733–1736, książę Lotaryngii i Baru w latach 1738–1766, wolnomularz, starosta nowodworski w 1701 i 1703 roku. Był synem podskarbiego wielkiego koronnego Rafała Leszczyńskiego i Anny z Jabłonowskich, córki Stanisława Jana. Do chrztu we Lwowie, który odbył się 21 października 1677 w katedrze łacińskiej, trzymał go jego dziadek hetman polny koronny Stanisław Jan Jabłonowski i jego siostra Zofia Dzieduszycka. W latach 1695–1696 odbył podróż po Europie. Był elektorem Augusta II Mocnego w 1697 roku z województwa kaliskiego. Nowy król odwdzięczył mu się, mianując go podczaszym wielkim koronnym. W 1699 Leszczyński został wojewodą poznańskim. Sytuacja zmieniła się po wybuchu wojny północnej w 1700 i wkroczenia wojsk szwedzkich do Polski. Po zajęciu Warszawy przez wojska szwedzkie w 1704, wroga królowi Augustowi II Mocnemu szlachta polska zawiązała konfederację warszawską i 16 lutego zdetronizowała króla. Leszczyński, jako delegat konfederacji, spotkał się w kwietniu z królem szwedzkim Karolem XII w Lidzbarku Warmińskim. Szwedzki władca, doceniając jego wpływy w Wielkopolsce, wysunął go jako kandydata do tronu. Leszczyński początkowo złożył zobowiązanie, że koronę przyjmie jedynie w depozyt i przekaże ją Jakubowi Sobieskiemu. Obietnicy nigdy nie dotrzymał. 12 lipca 1704 sejm elekcyjny, zwołany w szwedzkim obozie wojskowym pod Warszawą, potwierdził formalnie wybór nowego króla. Proklamacji nie dokonał zgodnie z prawem zwyczajowym prymas Michał Stefan Radziejowski, lecz biskup poznański Mikołaj Święcicki. Dopiero jednak 4 października 1705 został koronowany na króla Polski w kolegiacie św. Jana Chrzciciela w Warszawie przez arcybiskupa lwowskiego Konstantego Józefa Zielińskiego. Przez cały 5-letni okres panowania Leszczyńskiego trwała w Polsce wojna przeciwko szwedzkiej okupacji, przy czym August II Mocny (Wettyn) dopiero w 1706 zrzekł się swej polskiej korony na rzecz nowego króla (pokój w Altranstädt). Przebywające w Rzeczypospolitej wojska saskie zniszczyły dobra Leszczyńskiego. Szczególnie ucierpiało Leszno, które zostało spalone. Po zniszczeniu przez Rosjan ekspedycyjnej armii szwedzkiej pod Połtawą 8 lipca 1709, Szwedzi opuścili także ziemie Rzeczypospolitej.
W sierpniu 1709 roku przez Szczecin udał się do Stralsundu na Pomorzu Szwedzkim. Tam Karol XII powierzył mu kierownictwo armii szwedzkiej dowodzonej przez Nilsa Gyllenstiernę. W tym czasie Leszczyński wielokrotnie przeprawiał się do Szwecji, by przedstawić tam swoje koncepcje polityczne. 5 grudnia 1712 w Ribnitz koło Stralsundu Leszczyński zawarł ugodę z reprezentującym Augusta II feldmarszałkiem saskim Jakubem Henrykiem Flemmingiem. W myśl jej postanowień zwracał rywalowi jego akt abdykacji z 1706, tracąc tym samym polską koronę, zachowując jednak tytuł królewski. Wynegocjował amnestię dla swoich zwolenników, zwrot swoich utraconych majątków i roczną pensję. Porozumienie to nie weszło jednak w życie, uznane za nieważne przez Karola XII. W grudniu 1712 udał się przez Jassy do Benderów, gdzie miał nadzieję spotkać króla Szwecji. Stamtąd podjął próbę destabilizacji Rzeczypospolitej i obalenia Augusta II. W czerwcu 1713 przez Wrocław wysłał do kraju swojego wysłannika z pieniędzmi przeznaczonymi na wywołanie zamieszek. Na czele kilkudziesięciu tysięcy Tatarów chana Qaplana I Gireja, wojsk tureckich i dragonów szwedzkich przeprawił się przez Prut i stanął pod Chocimiem. Ostrzeżony hetman wielki koronny Adam Mikołaj Sieniawski rozpoczął przygotowania obronne. Wyprawa zakończyła się fiaskiem na skutek nacisków dyplomacji cesarskiej i rosyjskiej. 4 lipca 1714 Leszczyński przybył do dziedziczonego przez władców szwedzkich Księstwa Dwóch Mostów. Karol XII uczynił go księciem z upoważnienia co miało zabezpieczyć egzystencję byłego polskiego monarchy. W czasie swych rządów Leszczyński wzniósł tam rezydencję podmiejską Tschifflik w Zweibrücken, nakazał budowę nowego klasztoru w Gräfinthal, gdzie pochowana została jego córka Anna. W styczniu 1719 zmuszony został do opuszczenia swojego księstwa. Przez Bergzabern i Landau in der Pfalz udał się do Wissembourga, gdzie też osiadł na dłużej. Kolejne 14 lat Stanisław Leszczyński przebywał we Francji. W Wissembourgu zamieszkiwał do 1725, a następnie do 1733 zamieszkiwał w zamku w Chambord.
Tags: ,

Kontakt

Tu skontaktujesz się najszybciej ...


NAPISZ

Śledź mnie w Social Media


copyright © created by Adam Zdunek [2018]

Search