DYNEBURG /ŁOTWA/

Gwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywna
 
Dyneburg (łot. Daugavpils) – miasto na Łotwie, drugie co do wielkości miasto Łotwy, stolica i centrum naukowe, przemysłowe i kulturalne Łatgalii (b. Inflant Polskich). Główny ośrodek Polaków na Łotwie. Miejsce obrad sejmików dla ziemian z Inflant pozostałych przy Rzeczypospolitej od 1673 roku.
dyneburg_2.jpg
Pierwszy zamek o nazwie Dinaburg zbudował około 1275 Ernst von Rassburg z inflanckiej gałęzi zakonu krzyżackiego. Warownia w 1277 została zaatakowana przez Litwinów na czele z Trojdenem, którzy próbowali ją bez powodzenia zdobyć. W XIV wieku zamek został rozbudowany przez zakon krzyżacki. W 1481 zamek został zdobyty przez moskiewskie wojska Iwana III.

W 1559 r. zamek został oddany w zastaw królowi polskiemu Zygmuntowi Augustowi. Po sekularyzacji zakonu Dyneburg w latach 1559–1772 znajdował się w granicach Rzeczypospolitej Obojga Narodów, jako stolica Inflant Polskich. Najpierw był stolicą powiatu dyneburskiego. W 1577 r. stary krzyżacki zamek Dyneburg został zdobyty przez wojska moskiewskie Iwana Groźnego, który wkrótce wybudował bastionowy szaniec około 19 km w dół rzeki Dźwiny.
Na murach twierdzy w 1923 roku umieszczono tablicę ku czci walczącego w powstaniu styczniowym hrabiego Leona Broel-Platera, który został rozstrzelany w niej przez Rosjan.
Po odzyskaniu Inflant przez Polskę, w pobliżu moskiewskiego szańca król Stefan Batory lokował nowe miasto Dyneburg, któremu 26 marca 1582 roku nadał prawo magdeburskie oraz wybudował nową twierdzę. W 1625 r. powstało w mieście kolegium jezuitów, będące pierwszą szkołą w regionie. Obok kolegium powstał kościół. W 1652 sejm wydał konstytucję o ufortyfikowaniu miasta, a projekt powstał z inicjatywy króla Jana Kazimierza. W 1655 r. miasto zajęli Szwedzi, a w 1656 miasto i twierdzę przejęły wojska moskiewskie. Okupacja moskiewska trwała do 1666 r., gdy Dyneburg został na mocy układu andruszowskiego odzyskany przez Polskę. W 1667 r. Dyneburg został stolicą województwa inflanckiego i od tego czasu w twierdzy przebywała na stałe polska załoga wojskowa. W 1691 r. w Dyneburgu stacjonował polski garnizon liczący prawie 1200 ludzi. W 1710 r. miasto ucierpiało w wyniku zarazy, a w twierdzy zmarli prawie wszyscy żołnierze. W sierpniu 1794 roku miasto spłonęło w wyniku prowadzonych o nie walk. Po I rozbiorze Polski włączony do Rosji. Podczas insurekcji kościuszkowskiej zajęty przez oddziały Michała Kleofasa Ogińskiego. W 1810 Rosjanie rozpoczęli budowę w Dyneburgu nowej twierdzy, które kontynuowano do 1833. W 1878 ponownie rozbudowano twierdzę. 
Po I rozbiorze miasto Dyneburg włączono do Rosji. W 1810 roku Rosjanie rozpoczęli pospieszną budowę nowej twierdzy, według projektu i pod kierunkiem inż. pułkownika Georga Heinricha Heckla - byłego oficera polskiego i pruskiego. W trakcie budowy twierdza została opanowana w 1812 roku przez wojska francuskie pod dowództwem marszałka Nicolasa Oudinota. Po odzyskaniu Dyneburga pod koniec 1812 roku, Rosjanie prowadzili systematyczne, ale powolne prace fortyfikacyjne do 1878 roku. Projekt Heckla został znacząco zmodyfikowany, m.in. przez generała majora inż. Karla Oppermana - szefa rosyjskiej inżynierii wojskowej, budowniczego twierdzy w Bobrujsku, autora projektu twierdzy w Brześciu nad Bugiem.
W dobie powstania listopadowego w Dyneburgu zawiązano spisek, mający na celu opanowanie twierdzy. Do spisku należeli m.in. Lucjan Plater, Aleksander Rypiński; współdziałała z nimi w konspiracji również Emilia Plater. Spisek zakończył się jednak niepowodzeniem, co zmusiło konspiratorów do dezercji z armii rosyjskiej. W 1833 roku daleka od ukończenia twierdza została uroczyście poświęcona w obecności cara Mikołaja I. Rozbudowano ją w latach 1860-1878: zbudowano kilka półstałych fortów połączonych ze sobą wałami. Na początku 1920 roku Dyneburg został zdobyty przez oddziały polskie i łotewskie dowodzone przez gen. Rydza-Śmigłego w czasie operacji dyneburskiej. W obawie przed odcięciem przez Rosjan (ofensywa Tuchaczewskiego podczas wojny bolszewickiej) polska załoga opuściła twierdzę w lipcu 1920 roku.

Kontakt

Tu skontaktujesz się najszybciej ...


NAPISZ

Śledź mnie w Social Media


copyright © created by Adam Zdunek [2018]

Search