SEVNICA /SŁOWENIA/

Gwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywna
 
Sevnica – miasto na lewym brzegu rzeki Sawy, w środkowej Słowenii. Jedna z trzech głównych osad w Dolinie Dolnej Sawy. Stare miasto Sevnica leży pod Zamkiem Sevnica, który wznosi się na szczycie Góry Zamkowej, a nowa część miasta rozciąga się wzdłuż wzgórz aż do Doliny Sawy.
sevnica_2.jpg
Osada została po raz pierwszy wzmiankowana w 1275 jako Liechtenwalde (Lihtenwalde w 1309, Lietenueld w 1344, Liechtenwald w 1347, Sielnizza w 1581 roku). Przez wieki miasto Sevnica było położone na granicy dwóch historycznych regionów: Krainy i Styrii. Pierwsze wzmianki odnotowano w dokumentach datowanych na 1275, pod niemiecką nazwą Liehtenwalde. W XVI wieku miasto było ważnym ośrodkiem reformacji. W XVIII wieku Sevnica została włączona do Dolnej Krainy. W latach 1809–1813 była miastem granicznym pomiędzy Prowincją Iliryjską a Cesarstwem Austrii. W połowie XIX wieku, stała się ważnym ośrodkiem odrodzenia narodowego Słowenii; w 1869 była miejscem jednego z pierwszych masowych wieców na rzecz Wielkiej Słowenii. Podczas II wojny światowej, kiedy obszar został przyłączony do Rzeszy, większość jego mieszkańców wysiedlono i zastąpiono przez Niemców. Wielu mieszkańców zginęło w nazistowskich obozach koncentracyjnych. Po wojnie miasto zaczęło się rozwijać jako centrum przemysłowe w Dolinie Dolnej Sawy. W Sevnicy znajdują się cztery masowe groby z okresu II wojny światowej.
Pod koniec 2006 roku z zewnątrz zamku rozpoczęły się prace remontowe – najpierw w skrzydle wschodnim, następnie dalej na północ i zachód. Podczas renowacji odkryto ścianę Bergfrieda – najstarszą część budynku, która obecnie włączona jest w północne skrzydło. Mierzyła ona 10 metrów szerokości i datowana była na wiek IX.
Historia zamku w Sevnicy najbardziej związana jest z rozwojem archidiecezji salzburskiej w mieście Posavje w Styrii. W pierwszej połowie X wieku, w związku z węgierskimi najazdami, archidiecezja bawarskiej szlachty upadła, jednak po ofensywie wojskowej, w drugiej połowie tego wieku, została ona przesunięta w głąb granic politycznych państwa niemieckiego, dzięki czemu została ponownie wzmocniona. Z ogromnego kompleksu ziem, które nabyła hrabina Hema i jej ród, archidiecezja salzburska została zastąpiona posiadłością Rajhenburg w 1043 roku. Niestety ponowne napady wojsk węgierskich na początku XII wieku zamieniły ten przepiękny krajobraz w puszczę i zamek Rajhenburg został zniszczony. Arcybiskupowi Salzburga - Konradowi I (1106-1147) - udało się ponownie osiągnąć spokój na granicy chorwackiej i na jego rozkaz zaczęto odnawiać zamek, a on sam rozpoczął intensywną kolonizację.
Objekt miał wielu właścicieli. W 1595 roku, wbrew woli papieża Klemensa VIII, zamek wykupił Innocenty Moscon, właściciel miasta Krško. Jednakże zgodnie z umową z 1637 roku, zamek w dalszym ciągu pozostawał lennem archidiecezji salzburskiej aż do 1803 roku. W 1675 roku właścicielem zamku była hrabina Anna Elżbieta Auersperg, z domu Moscon. W 1688 roku wszedł w posiadanie hrabiów Draškovič. W roku 1725 rządzili nim ponownie Auerspergowie, dopóki nie został zakupiony przez hrabinę Józefinę Keglevich. Gdy zamek został wykluczony z salzburskiego feudum, w roku 1803 kupił go Johann Haendl, który to w późniejszym czasie uzyskał tytuł szlachecki Rabenburg. W 1864 roku budowla stałą się własnością Alberta Gehrenbocka. 
Najstarszy zachowany wizerunek zamku Sevnica ukazuje nam go mniej więcej w takiej formie, w jakiej zachował się do dziś. Pod murami na południowo-wschodnim zboczu można zobaczyć »Luterańską Piwnicę« wraz z wieżą obronną. Wejście do zamku, które niegdyś było od strony południowej, nie jest dziś widoczne, natomiast południowa fasada zamku pozostała niezmienna. Późniejsze obrazy, będące z pierwszej połowy XIX wieku, pokazują zamek bez wieży z niższymi murami. Zmiany te można przypisać nowemu właścicielowi Johannowi Haendlu (Raenburgu), który to (po nabyciu zamku w 1803 roku) zasadził park na zachodnim zboczu wzgórza zamkowego, zasypał wszystkie fosy, obniżył mury oraz umieścił liczne tarasy w części południowej. Dzisiejsza forma zamku powstała w epoce renesansu. Zgodnie z ówczesną warowną techniką wojskową, zamek zyskał kształt prostokąta z okrągłymi wieżami. Parter renesansowych wież był budowany diagonalnie, a mocny, półokrągły, kamienny gzyms oddzielał piętro od parteru. Zamek swą końcową formę twierdzy uzyskał dopiero w 1573 roku. Następnie w 1595 roku zamek Sevnica, posiadający wygląd renesansowej twierdzy, został przekształcony w wygodną rezydencję: z zewnątrz budowla zyskała niepowtarzalny wygląd, stworzono piękny dziedziniec z arkadami, wejście do zamku zostało przeniesione na stronę południową, a luterańską kapliczkę przekształcono w mauzoleum. Okres baroku zamek przetrwał bez większych zmian, jego ulepszenie ograniczyło się jedynie do wyposażenia wnętrza. Ważną kwestią był odważny projekt pochodzący z drugiej połowy XIX wieku, który zgodnie z ówczesnymi, neoromantycznymi dążeniami przekształcił go w prawdziwie średniowieczny zamek i wymazał jakiekolwiek ślady epoki renesansu.
Tags: , ,

Kontakt

Tu skontaktujesz się najszybciej ...


NAPISZ

Śledź mnie w Social Media


copyright © created by Adam Zdunek [2018]

Search