RAJHENBURG /SŁOWENIA/

Gwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywna
 
Zamek Rajhenburg (lub też: Zamek Brestanica) wznosi się nad miejscowością Brestanica między ujściem rzek Brestanica i Sawa. W przeszłości, dzięki swojemu dobrze dobranemu, strategicznemu położeniu na stromym, skalistym cyplu na wysokości 241 metrów, dominował nad traktem wzdłuż rzeki Sawy i zamykał dojście w głąb lądu. Budowla, która pierwotnie stała w miejscu, gdzie dziś stoi zamek Rajhenburg, została zniszczona na początku X wieku w czasie walk Węgrów/Madziarów.
rajhenburg_2.jpg
Zamek Rajhenburg jest jednym z najstarszych zamków w Słowenii. Źródła podają, że jego żywot zaczął się już 29 września 895 roku, gdy wschodnio-frankowski król Arnulf przyznał bawarskiemu władcy Valtunowi posiadłości w Rajhenburgu i gminie Krško. Twierdza, która pierwotnie stała na miejscu, gdzie obecnie znajduje się zamek, została zniszczona w czasie węgierskich napadów na terytorium Posavja. W drugiej połowie X wieku Niemcy rozpoczęli atak na Madziarów, w wyniku czego ziemie, które wcześniej stracili, zdobyli na nowo. W tym czasie cesarz niemiecki Henryk II ofiarował swój dawny majątek Wilhelmowi, którego zadaniem było strzec wschodniej granicy. Gdy Wilhelm zmarł, jego żona Hema Pilštanjska w 1043 roku poszła do zakonu i oddała swoją posiadłość archidiecezji salzburskiej. Pomimo to, do 1141 roku rajhenburska ziemia pozostawała w rękach rodu Hemy. W 1131 roku salzburski arcybiskup Konrad zawarł pokój z Węgrami. Rok później rozkazał odbudować kilka zamków, między innymi również zamek Rajhenburg. Tę skromną budowlę przekształcił w prawdziwy pałac. W 1141 roku do Rajhenburga wysłał ród ministerialny, który otrzymał imię Rajhenburski (pierwszymi władcami byli Oton i Rajnbert Reichenburg). W 1222 roku salzburski arcybiskup Eberhard II założył w zamku mennicę, która po trzech latach zakończyła swoją działalność. Nowa nazwa zamku »Reichenburch« po raz pierwszy pojawiła się w 1309 roku. Ród Rajhenburski mieszkał na zamku aż do 1570 roku, w którym to ostatni władca Hans Rajnpreht umarł. Początkowo byli oni najemcami zamku, dopiero dzięki zasłudze wojsk stali się jego pełnoprawnymi właścicielami. Najbardziej znanym osobnikiem spośród rodziny rajhenburskiej był Rajnpreht II, który w 1452 roku otrzymał tytuł szlachecki, a w 1478 roku stał się największym władcą Styrii, Karyntii i Krainy.
Obecnie zamek może się pochwalić najstarszą w całej Słowenii rzymską kaplicą z początku XII wieku i najstarszymi na terytorium kraju zachowanymi malowidłami zamkowymi z początku wieku XVI.
W latach 1469-1480 zamek Rajhenburg bronił regionu przed napadami tureckimi. W 1480 roku Fryderyk III rozkazał swoim wojskom, by zajęli posiadłość archidiecezji w Karyntii i Styrii, gdyż nie zgadzał się z wyborem nowego arcybiskupa Bernarda Rohra. Bernard poprosił o pomoc przy obronie posiadłości Mateusza Korwina. W Bratysławie, w 1491 roku, został zawarty pokój i zamki pozostały w rękach cesarza. Po śmierci Fryderyka III w 1493 roku, zamki Sevnica i Rajhenburg otrzymał z powrotem panujący wówczas arcybiskup Fryderyk V od cesarza Maksymiliana, jednak musiał za nie zapłacić 18 600 węgierskich forintów. Na zamku osiedlili się rajhenburscy rycerze. W 1523 roku Jerzy Rajhenburski wynajął »sloss Reichenburg« wraz z przypadającymi mu posiadłościami z lewej i prawej strony rzeki Sawy. Dziedzicami rodu Reichenburg byli jego krewni Welzerowie, którzy w 1570 roku zajęli zamek, zachowując jednocześnie stary, rajhenburski herb. W latach 1515-1573 zamek został zajęty przez chłopskich rebeliantów. Welzerowie płacili im podczas chorwacko-słoweńskiego powstania chłopskiego w 1573 roku, utrzymując ich tym samym przy życiu (fundowali im jedzenie) – i w taki oto sposób przejęli zamek na nowo. Następnymi właścicielami zamku byli: od 1579 roku – baron Volkart Eghk, Aleksander Paradaiser (od 1591 roku), Franz Gall pl. Gallenstein (od około 1600 roku) baron Vid Jakub Moscon (1639), baron Leopold Curti, Karol Reising, hrabia Hanibal Heister, a w latach 1721-1802 hrabiowie Attemsowie. Attemsowie byli jedynymi właścicielami, którzy pozwolili pomalować wewnętrzny dziedziniec. Sprzedali zamek Alojzowi Mandelsteinowi, który w 1820 roku sprzedał go hrabinie Petazzi. W latach 1855-1857 właścicielką była Sidonia Brzowska, a od 1857 do 1875 roku Eberhart Waldburg. Ten ostatni sprzedał zamek baronowi Krystianowi Esebeckowi. W 1880 roku władza francuska zniszczyła klasztor Dumb w pobliżu Lyonu i mnisi musieli szukać nowego domu – znaleźli go w zamku Rajhenburg. Dokładnie w tym samym czasie baron Krystian Esebeck sprzedał zamek. W 1881 roku, dzięki środkom brata Gabriela Girauda, mnisi kupili zamek oraz liczne posiadłości i przerobili go na swój klasztor. Ich prawa zostały ustanowione we Francji w 1664 roku.
Był to jedyny klasztor Trapistów w Słowenii. Trapiści, inaczej Zakon Cystersów Ściślejszej Obserwancji, mieli prawa reformowanych cystersów. Panowały tam srogie warunki życia monastycznego, gdyż dążyły one do doskonałości chrześcijańskiej. Trudno to sobie wyobrazić, ale były tam zakazane nawet rozmowy. Komunikowano się więc za pomocą znaków. Dzień pracy rozpoczynano bardzo wcześnie – latem już o 1 w nocy, zimą o 2. Na cały, szesnastogodzinny dzień pracy składały się modlitwy i pozostałe obowiązki. Mnisi byli restrykcyjnymi wegetarianami, nie jedli nawet ryb i jaj. Jednym z ich haseł przewodnich było: »Sam dojdź do tego, czego potrzebujesz w życiu.«. Mnisi mieli bardzo dobrze rozwinięte rolnictwo, uprawę winorośli, sadownictwo, hodowlę bydła, pszczelarstwo i ogrodnictwo. Produkowali sery, czekoladę, likiery oraz wino. Produkty te były bardzo dobrej jakości. Kupował je sam cesarz Franciszek Józef, który przyznał im nagrodę za ich wysoką jakość. Jako pierwsi w regionie Posavje mieli traktor, kombajn i jako pierwsi spryskiwali winorośl przed mączniakiem, rzekomym roztworem siarczanu. Byli niezwykle rozwojowi. Reprezentowali olbrzymią gamę postępów w kraju. Mieli nawet własną elektrownię wodną na rzece Brestanica, która była pierwszą tego typu elektrownią w Dolnej Styrii korzystającą z prądu stałego. Wraz z rozwojem elektryki już w 1896 roku byli posiadaczami telefonu. Trapiści mieli także swoją drukarnię, w której drukowali książki, broszury, pocztówki, opakowania na czekoladę i naklejki na likiery. W 1941 roku, zamek przejęły niemieckie wojska i urządziły w nim siedzibę urzędu do spraw przesiedleń Słoweńców oraz inne instytucje. Deportowano wówczas około 45 tysięcy Słoweńców. Z kolei po wojnie przekształcono Rajhenburg w więzienie dla przeciwników politycznych.
W 1966 roku Stowarzyszenie Turystyczne Brestanica rozpoczęło odbudowę zamku. Dwa lata później została otwarta stała ekspozycja, pt.: »Słoweńscy wygnańcy«. W 1981 roku otworzono muzeum, które reprezentowało kolekcje na temat więźniów politycznych, internowanych i wygnańców. W 1993 roku została otwarta wystawa pt.: »Trapiści w Rajhenburgu«, a dwa lata później wystawa »Brestanica z upływem czasu«. Zamek oferuje również butelkowanie szampana, zwiedzanie piwnicy pełnej kolekcji win, pochodzących z regionu Posavje, a w miesiącach letnich organizowane są wydarzenia kulturowe pt.: »Lato na zamku Rajhenburg« oraz różnego rodzaju koncerty.
Tags: , ,

Kontakt

Tu skontaktujesz się najszybciej ...


NAPISZ

Śledź mnie w Social Media


copyright © created by Adam Zdunek [2018]

Search