ZAMEK SNEŽNIK /SŁOWENIA/

Gwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywna
 
Zamek Snežnik (słow.: Grad Snežnik, niem.: Schloß Schneeberg) - zamek z XIII wieku położony w południowo-zachodniej części Doliny Loška w pobliżu osady Kozarišče. Jego nazwa jest przypadkowo zbieżna ze słoweńskim słowem "sneg" oznaczającym śnieg, ale w rzeczywistości jest słoweńską formą nazwy szlacheckiego domu Schneberg, którego był własnością. 
snieznik_2.jpg
Pierwsze wzmianki o zamku Snežnik datowane są na rok 1269, którym to od tego roku zarządzali patriarchowie z Akwilei. Zbudowany został na niewielkim wzgórzu skalistym w południowo-zachodniej części doliny Loška dolina, pod górą Snežnik.

W latach 1869-1875 na terenie zamku działała pierwsza szkółka leśna w Słowenii. Trwała ona jedynie sześć lat i przez cały czas była prowadzona w języku słoweńskim. Po wojnie, w 1945 roku, zamek i majątek upaństwowiono – stał się własnością Republiki Słowenii. Dziś działa jako jedna z wielu rezydencji w kraju, której celem jest promowanie kultury w dolinie Loška dolina.
Pierwotne mury zamku otrzymały renesansowe i barokowe elementy architektoniczne. Obecny wygląd zamku (wraz z wieżami) pochodzi z drugiej połowy XIX wieku. Na dawną twierdzę składały się dwie równoległe wieże, które wspierały wewnętrzny dziedziniec. Były one połączone między sobą korytarzem. Zamek posiadał również wysokie mury, a z zewnątrz okalała go głęboka fosa. W XVII wieku Snežnik był ważnym ośrodkiem administracyjnym tej części Wewnętrznej Krainy (sł.: Notranjska). Podróżnikom z Krainy, którzy chcieli się dostać do miejscowości Primorsko (a musieli przejeżdżać przez niebezpieczne i zamglone lasy), zapewniał eskortę wojskową, wypoczęte konie i zakwaterowanie.
Starodawną twierdzę wzniesiono już tu najprawdopodobniej w XI wieku. W następnych stuleciach była ona niejednokrotnie przebudowywana, a co za tym szło, zmieniała również swoich właścicieli. Zamek był własnością wybitnych rodzin szlacheckich: Lamberg, Scheyer, Raumschissl, Eggenberg, Auersperg i Lichtenberg. Najważniejszymi byli jednak Schoenburgi – Waldenburgi (1853-1945), którzy zakupili zamek na aukcji w 1853 roku i dali początek jego obecnemu wyglądowi.
W XV wieku potomkowie Wilhelma II Lamberga przejęli władzę nad zamkiem, dając mu w wieku XVI nowy, uroczy renesansowy wygląd, który nieznacznie zmodyfikowany możemy podziwiać do dnia dzisiejszego. Następnie zamek przeszedł w ręce rodziny Scheyer, potem rodziny Pranck i baronów Rambschisslov (w XVII wieku), by ostatecznie znaleźć się w rękach księcia Eggenberga, który kupił również okoliczną ziemię. W 1669 roku Jan Eggenberg sprzedał ziemię księciu Janowi Vajkardowi Auerspergowi. W 1707 roku władzę nad wszystkim przejął hrabia Jerzy Gotfrid Lichtenberg. Rodzina Lichtenberg panowała przez 140 lat i w ciągu tego czasu doświadczyła trwałego zmniejszenia praw szlacheckich, które towarzyszyło centralistycznej polityce monarchii habsburskiej. W 1847 roku Lichtenbergowie sprzedali swoje dobra małżeństwu Karis z Wiednia, jednak ci szybko zbankrutowali. Wówczas zamek trafił na aukcję i w 1853 roku został zakupiony przez niemieckiego księcia Otona Wiktora Schoenburg-Waldenburga za 800 tysięcy florenów. W 1859 roku zamek odziedziczył książę Jerzy - trzeci syn księcia Otona Wiktora. Rozkazał on wybudować w zamku piętro, dwie wieże, taras, podwyższyć mury, wypełnić wnętrze cennymi meblami i innym drogim wyposażeniem oraz stworzyć park w angielskim stylu w pobliżu zamku.
Tags: , ,

Kontakt

Tu skontaktujesz się najszybciej ...


NAPISZ

Śledź mnie w Social Media


copyright © created by Adam Zdunek [2018]

Search